شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم.خداحافظ ،

 ولی هرگز نخواهی رفت از یادم.خداحافظ ،

و این یعنی در اندوه تو می میرم.در این تنهایی مطلق ،

 که می بندد به زنجیرم.و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد.

و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد.چگونه بگذرم از عشق ،

 از دلبستگی هایم ؟

چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟خداحافظ ،

تو ای همپای شب های غزل خوانی.خداحافظ ،

به پایان آمد این دیدار پنهانی.خداحافظ ،

بدون تو گمان کردی که می مانم.خداحافظ ،

بدون من یقین دارم که می مانی !!!