تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد .

 دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد

و گیسوان بلندش را به باد می داد و دست های سپیدش را به آب می بخشید

و شعرهای خوشی چون پرنده ها میخواند... آرام اشک میریزم تا سکوت این خلوت عاشقانه نشکند.

 در خلوت تنهایی ام برای دل خویش مینویسم ، نوشته هایی که شاید یادگاری باشد

 از روزهایی که همدمی نبود مرا تا سر بر شانه هایش گذارم و ناگفته هایم را برایش بازگویم