|
Romans |
|||
|
چهارشنبه 03 خرداد 1391 :: 12:51 :: نويسنده : too123
قلمم رامیان دلتنگی هایم گم کرده ام می دانم خسته است، از نوشتن دردهایم قلمم بیماراست ،دلش زیرفشار واژه ها شکسته و می نالد.از زخم هایی که تازیانه حقیقت برتنش حک کرده هنوز زمزمه هایش را به یاد دارم. زمانی که از عشق می خواند و قلب خطوط می لرزید ، قلمم غربت کویر را می شناخت و برای چشمان تشنه اش اشک می ریخت . دلهره غروب را می فهمید و فریاد انتظار پنجره را می شنید . دیشب آخرین کلام را برسکوت شب ترسیم کرد و بی صداتر از همیشه غصه هایش رادرگوش باد زمزمه کرد. غم پرست نوشت :وقتی دلم میگیره یا تنگ می شه چاره ای جز نوشتن ندارم...
پيوندها نويسندگان |
|||
|
|
نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید
کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید.
در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید