|
Romans |
|||
|
یکشنبه 12 شهریور 1391 :: 22:52 :: نويسنده : too123
خدایا دستانم را هر چه بالا می آورم به آسمان نمی رسد تو که می توا نی; دستان ناتوانم را بگیر و راهی آسمانم کن...! یکشنبه 12 شهریور 1391 :: 22:51 :: نويسنده : too123
گفتم:بهت که دنیا دنیای نامردیه گفتی:بمون برا من که عشقا قلابیه گفتم:که قلب پاکت حیفه برام بسوزه گفتی:که این قلب من یه عمره که می سوزه گفتم:دلت یه دنیاست دنیای مهربونی گفتی:که عاشقتم اینو خودت می دونی گفتم:اسیر عشقی،عشقی که بی جوابه گفتی:تو هم اسیر باش باور بکن ثوابه گفتم:بدون بَرا من عشق معنی ای نداره گفتی:تو عشق من باش انگار دیگه بهاره گفتم:که طعم عشقو از بد کسی چشیدی گفتی:در اشتباهی تو عاشقی ندیدی گفتم:برو که عشقت لایق من نمی شه گفتی:که تنها تویی برای من همیشه گفتم:بدون که اینقدر من ارزشی ندارم گفتی:که این ارزشو بالا سرم می ذارم گفتم:که ای جوونک تو خیلی خیلی مستی گفتی:تویی عشق من که جام مِی تو هستی گفتم:که حرفای تو وجودمو سوزونده گفتی:که دیگه اشکی برای من نمونده گفتم:بگیر دستامو که خیلی من اسیرم گفتی:که ای عشق من بذار برات بمیرم یادت باشه عشق من که خیلی زود تو رفتی این رو بدون که ای عشق تو لایق بهشتی قسم به عشقمون قسم مرغ باغ ملکوتم، نیم از عالم خاک ؛ چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم ؛
خنک آن روز که پرواز کنم تا بر دوست به هوای سر کویش، پرو بالی بزنم
یکشنبه 12 شهریور 1391 :: 22:46 :: نويسنده : too123
هــمـه ی ِ قـراردادهــا را کـه روی کـاغـذهـای بـی جـان نـمی نویسنـــــــد ! شـکـسـتَنـشـان یـک آدم را مـی شـکند ! یکشنبه 12 شهریور 1391 :: 22:44 :: نويسنده : too123
تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد . دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد و گیسوان بلندش را به باد می داد و دست های سپیدش را به آب می بخشید و شعرهای خوشی چون پرنده ها میخواند... آرام اشک میریزم تا سکوت این خلوت عاشقانه نشکند. در خلوت تنهایی ام برای دل خویش مینویسم ، نوشته هایی که شاید یادگاری باشد از روزهایی که همدمی نبود مرا تا سر بر شانه هایش گذارم و ناگفته هایم را برایش بازگویم
یکشنبه 12 شهریور 1391 :: 22:43 :: نويسنده : too123
یکشنبه 12 شهریور 1391 :: 22:41 :: نويسنده : too123
تقدیم به آنکه در کنارم نیست.... یکشنبه 12 شهریور 1391 :: 22:39 :: نويسنده : too123
روزی اگر رفتم سفر دلواپسم باش روزی که رفتم بی خبر دلواپسم باش گر از زبانم حرف عشق افتاد برخيز شعرم اگر شد بی شرر دلواپسم باش من با درختان دوستم همريشه هستم در دست من ديدی تبر دلواپسم باش خو کرده ام با درد و اين چيز بدی نيست بی درد ، سر کردم اگر دلواپسم باش وقتی که شادم شک بکن در شادی من وقتی که شادم بيشتر دلواپسم باش ديدی اگر * آنتی* شده آرام آرام آن وقت عزيز از هر نظر دلواپسم باش ! پيوندها نويسندگان |
|||
|
|
نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید
کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید.
در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید