گفتم : خدای من ، دقایقی بود در زندگانیم که ھوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغه های دیروز بود و ھراس فردا ، بر شانه ھای صبورت بگذارم و آرام برایت بگویم و بگریم ، در آن لحظات شانه ھای تو کجا بود ؟
گفت: عزیزتر از ھر چه ھست ، تو نه تنھا در آن لحظات دلتنگی ، بلکه در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کرده بودی ، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه ھستی .
من ھمچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد ، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم .

گفتم : پس چرا راضی شدی من برای آن ھمه دلتنگی ، اینگونه زار بگریم ؟
گفت : عزیزتر از ھر چه ھست ، اشک تنھا قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند ،اشکھایت به من رسید
و من یکی یکی بر زنگارھای روحت ریختم تا باز ھم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان ، چرا که تنھا اینگونه میـشود تا ھمیشه شاد بود .

گفتم : آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راھم گذاشته بودی ؟
گفت : بارھا صدایت کردم ، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی ، تو ھرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود ،که عزیزتر از ھر چه ھست از این راه نرو که به ناکجاآباد ھم نخواھی رسید .

گفتم : پس چرا آن ھمه درد در دلم انباشتی ؟
گفت : روزی ات دادم تا صدایم کنی ، چیزی نگفتی ، پناھت دادم تا صدایم کنی ، چیزی نگفتی ، بارھا گل برایت فرستادم ، کلامی نگفتی ، می خواستم برایم بگویی .آخر تو بنده ی من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنھا اینگونه شد که صدایم کردی .

گفتم : پس چرا ھمان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی ؟
گفت : اول بار که گفتی خدا آنچنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم ، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر ، من اگر می دانستم تو بعد از علاج درد ھم بر خدا گفتن اصرار می کنی ھمان بار اول شفایت می دادم.

گفتم :مھربانــترینم ، دوستت دارم ...
گفت : عزیزتر از هرچه هست ، من هم دوستت دارم ...

خوشبختی داشتن

 دوست داشتنیها

نیست!

دوست داشتن

داشتنیهاست

بگذار بمیرمــــــ که دگر همسفریــــــــــــــــ نیستــــــــ

در سینه من فرصت عشق دگری نیستـــــــــــــــــ

بعد از تو دلمـــــــــــــــــ عرصه تکــــــــــــــــرار بلا بود

 آری دگر از عشقـــــــــــــــ در اینجا خبری نیستــــــــــــــــــ

دوستـان عزیــز نظــر یادتـــون نــره

نیش زخم دوست از نیش عقرب بدتر است...

پس بزن عقرب که دردش کم تر است

آهستـــــــــه
♥
فتــــح کرده ای
♥
با چشمهایت
♥
هرچـــه داشته ام را
♥
حالا
♥
تمام جهــــــان من
♥
مستعمره ی توست

چـقـدر خـوبـه
♥
یـکـی بـاشـه
♥
یـکـی بـاشـه کـه بـغـلـت کـنـه
♥
سـرتـو بـزاری روی سـیـنـش آرومـت کـنـه
♥
هـُرم نـفـس هـاش تـنـت ُ داغ کـنـه
♥
عـطــر دســتـاش مــوهــاتـو نــوازش کـنــه
♥
چـقـدر خـوبـه
♥
چـقـدر خـوبـه کــه آروم دم گــوشــت بـگـه
♥
غــصــه نــخـوری هـــا ، دوســـتـــدارم