سکوت همه جا را فراگرفته است...

دلم خیلی گرفته است...

دفتر خاطراتم را برمیدارم و آن را ورق میزنم و خاطرات روزهای

 خوب و بد  را مرورمیکنم و دیگر بازگشتی بر این روزها نیست

و جز چند برگ خاطره چیزی از آن باقی نخواهد ماند و مطمئناً

قلمم رامیان دلتنگی هایم گم کرده ام می دانم خسته است،

از نوشتن دردهایم قلمم بیماراست ،دلش زیرفشار واژه ها شکسته

و می نالد.از زخم هایی که تازیانه حقیقت برتنش حک کرده هنوز

 زمزمه هایش را به یاد دارم.

زمانی که از عشق می خواند و قلب خطوط می لرزید ،

قلمم غربت کویر را می شناخت و برای چشمان تشنه اش اشک می ریخت .

دلهره غروب را می فهمید و فریاد انتظار پنجره را می شنید .

دیشب آخرین کلام را برسکوت شب ترسیم کرد و بی صداتر از

همیشه غصه هایش رادرگوش باد زمزمه کرد.

غم پرست نوشت :وقتی دلم میگیره یا تنگ می شه چاره ای

جز نوشتن ندارم...

باز هم در دل غمگین خود،رد پای درد را احساس می کنم و قدمهایی که

 طنین موهوم انگیز جدایی را درسرم می پروراند.می ترسم،آری می ترسم

 که غریبه ای در شبی تاریک و مهتابی او را از صندوقچه ی قلبم بدزدد،

می ترسم که آن شاهزاده ی غمگین قصه ی من با تند بادی ازکنارم برود.

به یاد دارم روزی را که شاهزاده ای سوار بر اسب سپید آرزوها از

 جاده ی تنهایی من عبور کرد و من از آن روز به دنبال او ،رهسپار جاده ی

تنهاییم .و من سرد و بی روح ،در گوشه ای پنهان در عزلت وتنهایی ،

شعر عشق را که او با دستانش به من هدیه داد،می نوازم و قصه ی

 تنهایی دخترکی را که تمام شب بوها می شناسندش، می خوانم

بسوزه پدر عشق که خیلی وقتا باعث جدایی میشه.